ที่ว่างของความรัก

posted on 05 Feb 2011 21:46 by hippogrip in diary

 

ในรอบ 5 เดือน ผมจดความคิดอะไรๆไว้เยอะตามหน้ากระดาษว่างๆ ที่พอจะหาได้ ณ  เวลานั้น แต่กาลเวลาก็พรากเศษกระดาษเหล่านั้นไป ด้วยความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตามที  วันนี้ผมเจอมันชิ้นหนึ่งซุกอยู่ในกระเป๋าสตางค์ กระดาษเริ่มเหลืองน้ำหมึกเริ่มเลือน มีกลิ่นอับๆ (ผมชอบดมกลิ่นกระดาษ) เป็นลายมือผมโน้ตไว้ว่า  

"ที่ว่างของความรัก"

 

เป็นข้อความที่ผมจดไว้จากการอ่านนิตยสารแจกฟรี เมื่อ 5เดือนก่อน ประโยคตั้งต้น  “ที่ว่างของความรัก”  มันน่าสนใจไม่น้อย

คนที่มีความรักฟังไว้ให้ดี คนที่ไม่มีก็ฟังๆไว้ก่อนจะมีความรัก  

 

ความรักต้องการที่ว่างเสมอ  คนเราต่อให้รักกันปานจะกลืนกิน ยังไง้ ยังไง ก็ต้องการเสปซ มันเป็นธรรมชาติ

ความใกล้ชิดกันมันเป็นดาบสองคม ให้ใส่กุญแจมือแบบยุพดีกับส่างหม่อง เอามั้ย

“อยากอยู่ด้วยกันตลอดไปไม่ใช่รึ”  :  พะโป้กล่าว

 

มากไปมันเลี่ยน มันไม่มีอะไรที่จะเติมได้อีกแล้ว น้ำมันเต็มแก้ว มันล้น มันจะอ้วกใส่หน้ากันอยู่แล้ว

อะไรๆมันจะผิดไปหมด เพื่อนผมเล่าให้ฟังว่า 

“แค่กูเคาะนิ้วตอนใช้ความคิด มันก็ด่ากู ยังกับว่ากูไปนอนกับใครมา”

 

มันจะกลายเป็นเรื่องที่ต่างคนต่างไม่สามารถที่จะมองข้ามสิ่งเหล่านั้นไปได้  สังเกตมั้ยตอนรักกันใหม่ๆ

อะไรๆก็ดี อยู่ๆไป แค่จามยังผิด  เพราะมันอยู่ใกล้กันมากไป เห็นทุกดีเทลของชีวิต

สายตาปรับโฟกัสเป็นระบบมาโครตลอดเวลา 

 

คนที่รักกันมากๆ คู่สามีภรรยา หรือความรักในแบบใดก็ตาม  เราต้องต่างถอยห่างออกมาหน่อยหนึ่ง

เพื่อการรับภาพที่ชัดเจน มองเห็นองค์ประกอบทุกสิ่งที่กลายมาเป็นคนที่คุณรัก 

หมอพรทิพย์ เคยคุยว่า

“ก่อนแต่งงาน เปิดตาให้กว้าง มองให้ครบทุกองศา เห็นทุกอย่างให้ชัดเจนและเข้าใจ พอหลังแต่งงานให้หลับตาข้างนึง”

 

มันเป็นอย่างนี้แล

 

ผมนึกถึงตอนอ่าน  The Prophet  หรือ ปรัชญาชีวิต ของ คาลิล ยิบราน แปลโดย ระวี ภาวิไล (พี่ปู (พี่สาว) ซื้อมา จากท่าพระจันทร์ ราคา 65 บาท สมัย ปี 36 เราจำได้)

มีอยู่ตอนหนึ่ง ที่พูดถึง ที่ว่างของความรัก ชื่อตอนว่า  “การแต่งงาน” (Marriage)

เป็นตอนที่เป็นแรงบันดาลใจให้ พี่บอย โกสิยพงษ์ แต่งเพลง “ที่ว่าง”  วงพอส  กลับไปเปิดดู อีกครั้ง ความว่า

You were born together,
and together you shall be forevermore.
You shall be together when the white wings
of death scatter your days.

Aye, you shall be together even in the
silent memory of God.

But let there be spaces in your togetherness,
And let the winds of the heavens dance between you.

 เธอเกิดมาด้วยกัน และเธอก็จะอยู่ด้วยกันตลอดไป
เธอจะอยู่ด้วยกันแม้เมื่อปีกขาวของความตาย
ปัดกวาดวันคืนของเธอให้กระจัดกระจายไป
ถูกแล้วเธอจะอยู่ด้วยกัน
แม้ในความทรงจำอันสงัดของพระเป็นเจ้า  
แต่ขอให้มีช่องว่างในการอยู่ด้วยกันของเธอ

และขอให้กระแสลมแห่งสวรรค์โบกโบยไปมาระหว่างเธอ


  Love one another, but make not a bond of love.
Let it rather be a moving sea between
the shores of your souls.
จงรักกันและกัน แต่อย่าสร้างพันธะแห่งรัก

และขอให้ความรักนั้น เป็นเสมือนห้วงสมุทร
อันเคลื่อนไหวอยู่ระหว่างฝั่งแห่งวิญญาณของเธอทั้งสอง
และขอให้ลมแห่งสวรรค์เต้นรำอยู่ระหว่างเธอทั้งสอง

 
Fill each other's cup but drink not from one cup.
Give one another of your bread but eat not from the same loaf.
Sing and dance together and be joyous,
but let each of you be alone,
Even as the strings of a lute are alone
though they quiver with the same music.
จงเติมถ้วยของกันและกัน แต่อย่าดื่มจากถ้วยเดียวกัน

จงให้ขนมปังแก่กัน แต่อย่ากัดกินจากก้อนเดียวกัน
จงร้องและเริงรำด้วยกัน และจงมีความบันเทิง
แต่ขอให้แต่ละคนได้มีโอกาสอยู่โดดเดี่ยว
ดังเช่นสายพิณนั้น ต่างอยู่โดดเดี่ยว
แต่ว่าสั่นสะเทือนด้วยทำนองดนตรีเดียวกัน

 

Give your hearts, but not into each other's keeping.
For only the hand of Life can contain your hearts.
And stand together, yet not too near together.
For the pillars of the temple stand apart,
And the oak tree and the cypress
grow not in each other's shadow.

จงมอบดวงใจ แต่มิใช่ต่ออีกฝ่ายหนึ่ง
เพราะหัตถ์แห่งชีวิตอมตะเท่านั้นที่จะรับดวงใจของเธอไว้ได้
และจงยืนอยู่ด้วยกัน แต่อย่าใกล้กันนัก
เพราะว่าเสาของวิหารนั้นก็ยืนอยู่ห่างกัน
และต้นโอ๊ค ต้นไซเปรสก็ไม่อาจเติบโตใต้ร่มเงาของกันได้รักกันและกัน

 

By voondamn 5 กุมภาพันธ์ 2554

Comment

Comment:

Tweet

Recommend