มีคนเค้าบอกว่า ผมทำตัวเป็นเด็ก ยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่ซะที  แล้วอะไรหล่ะที่เอามาวัดว่า
ถ้าคุณทำแบบนี้ มีความคิดแบบนี้คือ เด็ก แต่ทำอีกแบบ คิดอีกแบบคือผู้ใหญ่ 
 
ย่อๆ
ตามแนวคิดทฤษฏีโครงสร้า่งบุคลิกภาพของดร.อีริค เบอร์น (Dr. Eric Berne) ปกติแล้วในตัวคนๆ หนึ่งจะประกอบด้วยลักษณะการแสดงออก 3 ส่วน นั่นก็คือ ส่วนที่มีลักษณะคล้ายพ่อแม่ (Parent ego state) ส่วนที่มีลักษณะคล้ายผู้ใหญ่ (Adult ego state) และส่วนที่มีลักษณะคล้ายเด็ก (Child ego state) แต่ละคนจะมีลักษณะแตกต่างกันไปในแต่ละคน และในแต่ละสถานการณ์   
 ลักษณะบุคลิกภาพนี้ อาจเปลี่ยนแปลงไปตามสภาพแวดล้อม สถานการณ์หรือบุคคล การเลือกแสดงพฤติกรรมที่เหมาะสมย่อมแสดงถึงการปรับตัวที่เหมาะสม และได้รับการยอมรับจากบุคคลที่ติดต่อด้วย เช่น เวลาเราอยู่กับเพื่อนฝูง กำลังสนุกสนานกัน หากเราแสดงออกในลักษณะของความเป็นพ่อเป็นแม่ ก็อาจเกิดความขัดแย้งกับเพื่อนๆ หรือเรากำลังติดต่องานกับผู้ใหญ่หากแสดงลักษณะของความเป็นเด็ก การงานก็อาจมีปัญหาได้
 
 
 
แล้วความเป็นผู้ใหญ่ วัดกันที่ไหน?  ตั้งคำถามนี้ได้ด้วยเจตนาอยากได้รับคำตอบเพื่อพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ไอ้การที่บางครั้งเรา
เจ๊าะแจ๊ะ อิอิ งี่เง่า ไร้สาระ มันหมายถึง เด็กไม่ยอมโต แล้วผู้ใหญ่คือ การไม่ทำตัวอย่างที่ว่า นะหรือ
 
สำหรับผม ผมคิดว่า ทัศนคติ การมองโลกที่ดี การมีวุฒิภาวะและความรับผิดชอบที่ดี 
จะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่แล้วมันจะยังไงเหรอ
ถึงแม้การแสดงออกทั่วไปของผม มักจะเล่นๆ ติ๊งต๊องๆ ไปบ้าง
แต่ผมคิดว่าผมเป็นคนที่มีทัศนคติดีพอ เข้าใจคนอื่น เข้าใจความเป็นไปของโลกแห่งความจริง(บ้างก็เพ้อฝัน)
มีวุฒิภาวะและความรับผิดชอบเหมาะสมกับวัยตัวเองในตอนนี้ 
ไม่ดูถูกคนอื่นๆ ทั้งๆที่ยังไม่รู้จักตัวตนของคนๆนั้นดีพอ  
รู้ว่ากำลังทำอะไร และคิดอะไรไว้ในใจโดยที่ไม่ต้องไปป่าวประกาศบอกใครๆ ผมก็ถือว่า
ผมไม่ใช่ เด็กๆๆที่ไร้สาระไปวันๆ แบบที่ใครบางคนบอกไว้
 
หรือการเป็นผู้ใหญ่ อาจต้องสุขุม นุ่มลึก เหมือนบรั่นดีไทย ก็ตัวตนผมมันไม่ใช่บรั่นดี
แต่มันอาจเป็น สแปลช ไม่แช่เย็น กินมากไปก็เลี่ยนตามประสาแต่ก็ดีต่อสุขภาพ เอิ๊กๆ (คิดไ้ด้ไงวะ)
 
ผมคิดว่า ความเป็นผู้ใหญ่ ยังรวมถึง
การวางตัวอย่างเหมาะสมในแต่ละสถานการณ์ โดยเฉพาะในสังคมทำงาน
(ต่อหน้าเจ้านาย ลูกค้า และเพื่อนร่วมงาน) ถ้าในครอบครัวหรือเพื่อนสนิทผมว่า เป็นตัวของตัวเองในแบบฉบับของเราก็ดีอยู่แล้วนะ ซึ่งตรงนี้ยังรวมถึง โซเชียลเน็ตเวิร์ก อย่าง facebook
 
การควบคุมอารมณ์ หรือที่เรียกว่า EQ คือ รู้เท่าทันอารมณ์ตัวเอง
มีทักษะในการปฏิบัติตัวในการอยู่ร่วมกันในสังคม ที่เรียกว่ารู้กาละเทศะ ต้องรู้ก่อนว่าอะไรควรทำ
อะไรไม่ควรทำ มารยาทในการอยู่ร่วมกันในสังคม ซึ่งอันนี้แหละ เป็นข้อที่ผมยังก้ำกึ่งอยู่ ระหว่าง
การเป็นตัวของตัวเองโดยไม่ทำให้ใครเดือดร้อนกับอะไรควรทำไม่ควรทำ 
บางทีการเป็นตัวของตัวเองที่เรา "คิดเองว่า" ไม่ได้เดือนร้อนใคร แต่บางที..
โอเค คนอื่นไม่เดือดร้อน แต่มันหมายถึง "ภาพ" ที่คนอื่นมองเรา มันจะดูไม่ดี
ไม่สมกับความคาดหวังที่เค้ามีต่อตัวตนของเรา
 
 
ทางที่ดีที่ผมคิดว่า มันจะเป็นทางออก คือ
การรู้จักกาลเทศะ อะไรควรทำไม่ควรทำ ในแบบที่ไม่สูญเสียความเป็นตัวตนของเราไป
ซึ่งมันจะเกิดขึ้นได้ด้วย
 
"ประสบการณ์"
 
โดยรวมๆแล้ว นิยามความเป็นผู้ใหญ่ของแต่ละคน ย่อมไม่เหมือนกัน
เพราะประสบการณ์ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
ซึ่งการที่เราจะไปตัดสินใครว่า ไอ้คนนั้นคนนี้ทำตัวเด็ก คนนี้ผู้ใหญ่  ผมว่ามันก็มองด้านเดียวเกินไป
ลองให้วัลลีย์ มาแอ๊บเด็กถ่ายรูปตัวเองโพสลงเฟสบุ๊ค มันก็ไม่ใช่ เพราะเธอต้องวิ่งไปกลับบ้านโรงเรียนทุกวัน
ประสบการณ์มันไม่เหมือนกัน วัลลลีย์มีความรับผิดชอบเหมือนผู้ใหญ่เพราะเธอมีภาระ
เด็กดูโคนัน ยอดนักสืบได้ทั้งวัน เพราะมันไม่ต้องทำอะไร
 
มันต้องมองในทุกมิติของคนๆนั้น ความรับผิดชอบ ความคิด คำพูด การกระทำ บุคลิก อารมณ์ สุขภาพกาย
สุขภาพจิตและสุขภาพทางวิญญาณ วิถีการดำเนินชีวิต มันหลอมรวมเป็นEQ ส่งผลต่อความเป็นผู้ใหญ่ในตัว
 
ทั้งนี้ทั้งนั้น สิ่งสำคัญ ของความเป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์ คือ มีความเป็นเด็กอยู่ในตัว เหมือนเทวดาตัวน้อยๆคอยเต้นในพุงให้เราจั๊กจี้ แล้วลุกขึ้นมาทำอะไรที่ดีได้  เราก็จะเป็นผู้ใหญ่ที่มีความคิดสรา้งสรรค์
 
 
แต่ที่อยากจะบอกคือ
 
ผมไม่ใช่ผู้ใหญ่ ผมเป็นกำนัน!!!!!!
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

นั่นนะสิครับ ตอนนี้ขนาดผมอายุ 22-23 ละ
ยังงงๆ ว่าเหมือนเด็กอยุ่ ฮ่าๆ

#4 By Tuy@MU on 2010-10-12 09:51

Hot! Hot! Hot!

#3 By мαяιячи'♥ on 2010-10-01 18:55

ผู้ใหญ่ที่มีความน่ารักแบบเด็ก

ผมว่าดูดีกว่า เด็กที่ทำตัวเป็นผู้ใหญ่เยอะdouble wink

#2 By :เกรียน-โก๊ะ: on 2010-10-01 13:25

555+ ตลกดี ตรงที่ผมเป็นกำนันนี่แหละ

บางทีก็เบื่อเด็กที่ชอบทำตัวเป็นผู้ใหญ่เหมือนกัน..tongue

Recommend