กลัวโรงเรียน

posted on 12 Jul 2010 16:11 by hippogrip in penzip

สาบานมาว่า ทุกคนเคยกลัวการไปโรงเรียน

ผมคนนึงละ กลัวโรงเรียนตัวเอ้เลยทีเดียว

ความกลัว มีหลายอย่างจนเรานึกไม่ถึงว่าจะมีโรคนี้อยู่โลกด้วย ไอ้จำพวก ดาราเหล่านั้นนั่นแหละ กลัวส้มงี้ กลัวเงาะงี้ กลัวผลไม้ จะบ้าหรือปล่้า่ว อร่อยจะตายชัก กลัวมากก็กินความกลัวนั่นเข้าไปเลย เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ง่ายจะตายชัก

ฟังแล้วไร้สาระ ผมมานั่งย้อนดู ว่า เอ้ ถ้ากรูไปสัมภาษณ์ดาวล้านดวง จะกลัวอะไรดีนะ เอาไว้ให้พิธีกรหยิบออกมาแล้ว กรี้ดๆ วิ่งหนีทั่วรายการ กล้องตัดภาพ อ้า่ยยยยยยยย อีนี่กลัว ขนมปัง มันหยึยๆ บึยๆ รูๆ นิ่ม แหวะ ขนลุกๆ

..ฟังดูตอแหลดี แต่จริงแล้ว ผมนึกไม่ออกว่ากลัวอะไรจริง ไอ้พวกที่เป็นความกลัวพิศดารอย่างที่ว่าน่ะ ส่วน งู ตะขาบ กิ้งกือ หนอน จิ้งจก ตุ๊กแก อันนั้นเข้าใจว่ามันน่าขยะแขยง แต่ เปลือกส้มน่ะ มันน่ากลัวตรงไหน มังคุดอะ ข้างไหนมันเป็นเม็ดๆ ขาว อี๋ มองแล้วเหมือนตูดเด็ก อย่างนี้เหรอ 5555

มีเพื่อนคนนึงมันกลัวน้อยหน่า ผมมาเพ่งพิศดู น้อยหน่าเนี่ยนะ แล้วก็ลองจินตนาการตามมันในสิ่งที่มันเห็น น้อยหน่าไม่ใช่น้อยหน่า มันเป็นรูๆ ตะปุ่มตะป่ำ เหมือนผิวหนังคนเป็นหูดอักเสบ พอแกะออกมาเป็นเม็ด เรียงๆ เหมือนหนองพองๆ เป็นลิ่ม ...ฟังมันแล้ว ผมไม่กินน้อยหน่าอีกเลย ไอ้นี่มันส่งต่อจินตนาการมาในหัวเรียบร้อยละ

ไม่เท่านั้น ภาพนั้นยังโยงใยไปถึงอะไรที่เป็นรูๆทั้งหมดที่ผมเห็น ผมจะขนลุกเกรียวๆ  โอว่ หมาก ก็เป็นรูๆ รังผึ้งก็เป็นรูๆ เม็ดมะเขือ ยั๊วเยี้ย ที่ซ้ำรา้ยกว่านั้น คือ ปลาทองตัวน้อยน่ารักนั่นละ ผมไปเห็นมันเข้าด้วยคำแนะนำของพี่สาว มันเป็นปลาทองสีส้ม ตัวอ้วน แต่เกล็ดของมัน พอง เหมือนเกล็ดมันเปิดบานออกแต่ไม่หลุด ชูชันเสียทุกเกล็ด (เขียนไป แม่งขึ้นหัวแล้วเนี่ย คันหัว ขนลุก) มันเป็นโรคเกล็ดพอง สยองชิบเป๋ง

(เอาภาพมาลง ให้หลอนตัวเองไปเลย สราดดดดด)

ที่ฮากว่านั้น ผมลองเสิร์ชดู เจอโรคแปลกๆเพียบ ไม่เคยคิดว่าโรคนี้ก็มี ยกตัวอย่าง

Androphobia - กลัวผู้ชาย (ไม่รู้กลัวทำไม)(เพื่อนผมแม่งชนะกันหมดทุกคนอะไม่ยักมีใครกลัว)

Autophobia - โรคกลัวการอยู่คนเดียว (เป็นกันเย๊อะะะะะะะะ)
Ataxophobia -โรคกลัวความไม่มีระเบียบ (Bree ใน desparate housewife)

Gymnophobia - โรคกลัวภาพเปลือย มึงจะบ้าเหรอวะ อร่อยออก

Ecophobia - โรคกลัวบ้าน แล้วมึงจะไปอยู่ทีไ่หน

Kathisophobia - โรคกลัวการนั่ง (หนักละ กรูไม่เชื่่อ)

 Megalophobia - โรคกลัวของใหญ่ 55555555555ใครเป็นโรคนี้คงเป็นแฟนผมไม่ได้ละ คิคิ

Sinistrophobia - โรคกลัวของที่อยู่ด้านซ้าย โอ้ย กรูจะบ้าทำไงวะเนี่ย โรคนี้ ก็ต้องไปอยู่ข้างซ้ายเสียเอง อ่อ เดี๋ยวแม่มก็กลัวตัวเองอีกจนได้

ดีที่ไม่เป็นโรคพวกนี้ ลำพังกลากเกลื้อน เห็บเหาที่เป็นอยู่ก็ไม่ใครคบละ

 

 

เห็นได้ชัดว่า ความกลัวสิ่งที่ไม่น่ากลัวสำหรับคนอื่น มักจะเกิดจากประสบการณ์ร่วมกับสิ่งนั้น เป็นความฝังใจอยู่ในจิตใต้สำนึกผสมกับจินตนาการล้ำลึก ทำให้เรากลัวขึ้นสมอง เห็นเป็นไม่ได้ ได้กลิ่นไม่ได้ สัมผัสยิ่งแล้วใหญ่ (แต่น่าแปลก ยิ่งกล้วยิ่งชอบ เหมือนชอบดมแผล ดมเล็กขบ ดมขี้หู ไม่ได้เป็นนะ พูดเฉยๆ (ร้อนตัว))

การกลัวโรงเรียน (School Phobia) ไม่ได้หมายถึง เรากลัวตึก แต่เรากลัวเพราะว่ารู้สึกกังวลและกดดันเมื่ออยู่ที่นั่น เป็นความรู้สึกเช่นเดียวกับโรคกลัวอื่นๆ  ใช่ มันกดดัน ครูแม่งก็จะดุไปไหน อีกทั้งเพื่อนแม่งก็แกล้งอยู่ได้ ไหนจะต้องนอนกลางวันอีกน่าเบื่อจะตายชัก ที่สำคัญโรคกลัวโรงเรียนของผม เกิดจาก "ห่าน"  ใช่แล้ว ห่าน แคว๊วกๆ นั่นละ เพราะตอนเลิกเรียนเดินกลับบ้านระหว่างทางมันจะมีฝูงห่าน ราว 20 ตัว จะเยอะไปไหน เวลามันชูคอที สูงกว่าหัวผมอีก ที่ทำให้กลัวคือ ห่านมันรู้ว่าใครกลัว มันจะวิ่งเข้าหา แล้วไม่ใช่มาตัวเดียว มากันทั้งฝูงนั่นเลย พร้อมร้องเหมือนคนสะเลดติดอยู่ในลำคอ ไล่จิก เด็กอนุุบาลไม่มีทางสู้อย่างกรู กลับบ้านไปร้องไห้ทุกวัน แม่บอกเป็นไรอีกละ  บอกห่านจิก  บอกทุกวันจนแม่ไม่เชื่อ หาว่าผมหาเรืองกลับบ้านเร็ว โดดเรียนแต่เด็ก ( กลับบ้านเร็วนึกว่าเราขี้เกียจแต่จริงๆแล้ว กลับก่อนห่านมันตื่นน่ะ) หลังๆผมผ่านทางนั้น ก็ถือไม้ไผ่อันนึงประหนึ่ง ดาบเหล็กน้ำพี้ แห่งขุนเขาซุนกวน ที่ไหนได้ วิ่งทิ้งดาบแล้วร้องไห้กลับบ้านง่ายกว่า ห่านแม่งจิกหัว ใครจะไปสู้กับห่านหมู่นั่นละ(ไม่ใช่หมาหมู่)

โรคกลัวโรงเรียน ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะเด็กเล็กเท่านั้น แต่รวมถึงนักศึกษา มหาลัย ผู้ใหญ่ กลางคนก็เป็น เพียงแต่เปลี่ยนจากโรงเรียนเป็นกลัวอย่างอื่นแทน กลัวการไปโรงบาล กลัวการเปลี่ยนที่ทำงานใหม่ มองดูดีๆแล้วมันคือการกลัวการเปลี่ยนแปลงนั่นเอง ที่กลัวอาจเกิดจากความรู้สึกไม่มั่งคงทางจิตใจ ความไม่รู้ว่า อนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร เลยอยู่ทีเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่รู้จักโต (ผมโดนว่าบ่อยช่วงนี้ ด้วยคำนี้)

คนที่ประสบความสำเร็จในชีวิต ส่วนใหญ่ คือคนที่กล้าที่จะเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนจากสิ่งเดิมไปสู่สิ่งที่ดีกว่า กล้าที่จะเผชิญกับปัญหา และลุยไปกับมัน (ไม่็รู้จักโต ก็จมปลักอยู่อย่างนี้แหละ เสียงนั้นยังสะท้อนในรูหู)

ที่เขียนมานี่ เหมือนเป็นการบำบัดความกลัวของผมที่อยู่ในใจ เขียนเพื่อให้มองเห็นตัวเอง เพื่อให้เห็นความกลัวในการที่จะมีความกล้าเผชิญกับฝูงห่านพวกนั้น  ณ จุดนี้ ผมยังก้าวไม่พ้นสักที

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

Recommend